GR 57 etappe van Durbuy naar Erezée

GR 57  Durbuy naar Erezée

Sedert een paar jaar ligt het eerste weekend van februari vast voor het verjaardagsweekend van een vriendin.  Toen de beslissing viel om dit deze keer te laten doorgaan in Erezée, had ik al vlug het voorstel klaar om als wandeling een stuk van de GR 57 te lopen. Ondertussen heb ik toch al 60 kilometers afgelegd van deze GR. Dit komt me dus goed uit. Binnen een paar weken staat trouwens nog een stuk van deze route op het programma.

Het is een beetje uitzoeken welk stuk ik zou voorstellen, niet te lang of te kort, wat is er te zien,… Mijn keuze valt op het stuk van Durbuy terug naar onze chalet in Orpigny (deelgemeente van Erezée). Het is iets langer dan de wandeling van vorig jaar, dit moet dus haalbaar zijn. Desnoods vertrekken we van in Barvaux, of eender welke plek om de afstand aan te passen aan de wensen van de collega’s. Dit moet nog even overlegd worden.

durbuy
uitgevoerd op 3/02/18, 22 kilometer, stijging 665m daling 434m

Iedereen is het er over eens dat we Durbuy moeten bezoeken als we dan toch in de buurt zijn. Sophie, onze chaletverhuurster, moet daar in de buurt zijn en geeft ons een lift. Zeker meegenomen, dan hebben we ’s avonds geen probleem om de auto weer op te halen. Onderweg krijgen we toelichting over de aankoopwoede van de heer Marc Coucke en zijn ambities voor het Coucke-avonturenpark. De mensen weten niet wat ze ervan moeten denken en het is afwachten wat het zal betekenen voor hen, op alle vlakken.  Maar gezien de omstandigheden en de enorme vorderingen die Coucke boven het hoofd hangen, ligt dit nu misschien allemaal weer stil.

We worden afgezet in het “centrum” van Durbuy. Er zijn op dit moment grote wegenwerken bezig en het is er één grote werf. Maar op deze zaterdagmorgen is alles er extreem rustig. Veel tijd hebben we niet nodig om eens rond te lopen, trouwens met die werken is het er ook niet zo fotogeniek. Fotogenieker is de eerste helling waar we op moeten vanuit Durbuy.

Het is een stevige klim op een…, nee, toch niet zó nuchtere maag want een stevig ontbijt met spek en eitjes van Kris moet ons de nodige energie geven om de dag door te komen. De beklimming gaat over heel wat trappen en een gladde ondergrond. Ergens bovenaan is er nog een uitzichtpunt om even uit te rusten en om uit de hoogte Durbuy en de Ourthe te bewonderen.

 

Langs verharde wegen gaat het richting Barvaux. Onderweg probeert Annemie de hond de wit-rode indicaties aan te leren en dat zij deze moet volgen…. ijdele hoop. Ondertussen komen we bij aankomst in het dorp de eerste menhir tegen. Het is een kunstwerk van een steen in de vorm van een menhir met een gezicht en een hand in uitgehouwen. Het is bij een goede poging gebleven. Eens zien hoe de echte menhirs meevallen?

IMG_3083De weg gaat verder door het dorp en langs de neogotische H. Hart van Jezuskerk. Om in de actualiteit te blijven passeren we ook nog een gesloten Carrefourwinkel. Zo te zien heeft dit niets te maken met de huidige ontslagronde en de aangekondigde sluitingen van een aantal winkels. We lopen verder tot aan het station van Barvaux. De GR-aanduidingen zijn hier een beetje onduidelijk en ik vertrouw maar op mijn gps. Het traject loopt hier vervolgens een kleine 2 kilometer langs een grote weg. Er is niet al te veel verkeer maar het voelt toch niet zo aangenaam aan. We nemen dan ook de ‘dolmen variante’ van de GR 57, terwijl de ‘andere’ GR de weg blijft volgen en via het dorpje Wéris gaat. Het tot mooiste van de Ardennen uitgeroepen dorpje  moeten we dus wel links laten liggen. Het doet hier niet ter zake maar een aantal jaren terug heb ik hier een weekend doorgebracht in een pracht van een huis dat toen dienst deed als vakantieverblijf voor kansarme kinderen. Volgens mij is het gebouw nu waarschijnlijk een B&B geworden. Maar ja, we zijn er niet gepasseerd.

 

De dolmen staan duidelijk nog op hun plaats, ze staan er ook al zo lang! 5000 jaar, uit het neolithicum! Het is wel bijzonder dat er zoveel van deze monumenten in deze streek staan. Het lijkt wel een beetje het Carnac van Bretagne of Stonehenge in Engeland hier in onze streken. Wel iets minder impressionant maar toch… En theorieën over herkomst, constructie, doel, enz… ontbreken ook hier niet. Wij passeren eerst Weris I (Dolmen van Weris) en vervolgens Weris II (dolmen van Oppagne). Tussen de twee in staat er ook nog een eenzame megaliet. De andere megalieten, zoals le lit du diable en de Haina steen, liggen niet op onze weg. Ondertussen is het wel aan het sneeuwen en krijgt de hele omgeving een mooi wit laagje. Het maakt echter de ondergrond waarop we lopen nog maar een beetje modderiger tot zeer modderig.

Voorbij Weris volgt een stuk door het bos. Het grootste deel van deze tocht wandelen we in een open landschap met vele vergezichten. Het bos is een welkome afwisseling. Hier moeten we nog een scherpe afdaling (tot het gehucht Eveux) en een even flinke beklimming verwerken. We kruisen nog een delegatie van een Vlaamse jeugdbeweging die er blijkbaar flink de moed in houdt. Ik zou niet graag hun rugzak moeten dragen.

 

De afstand tot aan het dorpje Erezée wordt almaar kleiner. Onderweg hebben we het moeten doen met het water dat we meehadden. Wij zijn niets tegengekomen om ons op te warmen of te verpozen in een goeie Ardense taverne met een aangepast biertje. Bij aankomst in Erezée stappen we dan ook het eerste café binnen dat trouwens vol zit met een grote groep wandelaars. We bekomen even om dan de laatste kilometers aan te vatten tot ons verblijf in Erpigny. Na een goeddoende douche kunnen we ons inlaten met culinaire en gastronomische activiteiten.

Deze etappe heeft niet de natuurmonumenten als le Hérou of la Roche aux Faucons of de samenvloeiing van de twee Ourthes. De menhirs zijn ook niet zo indrukwekkend als de prehistorische nederzetting le Cheslé. Het is een rustige aangename wandeling over velden en af en toe een stukje bos.


 

Luswandeling in Erpigny

De wandeling van gisteren is goed in de kleren gekropen: een kortere wandeling zal vandaag wel volstaan. Het heeft ook flink gesneeuwd deze nacht en alles ligt onder een wit tapijt. Wij vertrekken vrij rechttoe, rechtaan naar beneden richting Amonines en het riviertje l’Aisne. Een vos laat zich eventjes zien. Voor de rest een prachtig wit landschap.

epigny
4/02/18, 10 kilometer, stijging 286m daling 209m

Langs de Aisne loopt ook een spoorlijntje. In de zomer kan je hier een toeristentreintje (eigenlijk een tram) nemen van Erezée tot Forge à la Plez. Ons wandelpad loopt langs de spoorweg en de rivier. Bij momenten lopen we over het spoor omdat het pad onder water en modder staat. In de omgeving van Amonines staan er wel veel stacaravans maar die laten we vlug achter ons en we kunnen volop genieten van de natuur en de stilte.

IMG_3114

Na een vijftal kilometer begint onze terugweg via een hoger gelegen pad door het bos. Om niet al te diep weg te zakken in de modder of in het water moeten we wel af en toe eens afwijken van het pad. Maar dit valt uiteindelijk al bij al wel mee.

 

Terug in het chalet, eigenlijk het oude schoolgebouwtje van het gehucht, verorberen we onze laatste etenswaren en kunnen ons klaarmaken voor de terugreis. Meer sneeuw is uitgebleven en het is dus veilig rijden!

Advertenties

3 gedachten over “GR 57 etappe van Durbuy naar Erezée

  1. Akkoord met Geert; altijd leuk om terug te zien. Die beklimming in Durbuy herinner ik me nog goed. Tja, was je door Wéris gelopen, had je wel een café gevonden 😉 Leuk om de Ardennen in de sneeuw te zien; ik had toen een bloedhete dag.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s