Andros & Tinos, september 2017

Andros

 

Van Chora naar de Pigi-Sariza bron en via Gialia beach terug.

Na een lange dag reizen per land, per lucht en per zee en een goede nachtrust staan we paraat om een eerste verkenningstocht te maken over het eiland van de ezelspaden en trappen. Vanaf onze logeerplaats trekken we onmiddellijk bergop langs een eerste pad dat wel steil maar breed en goed begaanbaar is. We hebben reeds na een paar honderd meter een goed zicht op de baai en de haven van Chora, de hoofdplaats van Andros.

Stenies

We volgen de wit-rode aanduidingen van wandelpad nummer 2 dat ons van op zeeniveau op een afstand van iets meer dan 2 kilometer tot op bijna 300 meter hoogte brengt. We weten dus direct dat het hier niet allemaal plat is op het eiland. Langs beide kanten van het pad zijn er muurtjes gebouwd met de lokale stenen. De bovenkant is afgewerkt met een ‘dakje’ van beton, maar dit is natuurlijk niet overal zo, meestal niet zelfs. Deze lokale wandelpaden worden in de volksmond ‘steni’ genoemd. Enthousiaste vrijwilligers herwaarderen deze paden, maken ze vrij van onkruid en markeren ze als wandelwegen. Wij, als toeristen en wandelaars, kunnen daar vervolgens optimaal van genieten. De ‘Androsroute’ van zo’n 100 kilometer lang kreeg van de Europese wandelorganisatie dan ook het certificaat Leading Quality Trail/Best of Europe toegekend.

We kunnen ons een eerste maal bevoorraden aan een mooi gerenoveerd bronnetje, Pigi Sarizi, met lekker fris water. Dit is de eerste waterspuitende leeuwenkop en het is zeker niet de laatste. Terwijl we daar even rusten kwamen verschillende mensen met grote en kleine recipiënten hun voorraad water inslaan. Nadat ook wij onze flessen gevuld hebben trekken we verder langs het wandelpad 2a naar een heerlijk waterrijk plaatsje waar we onze lunch verorberen. Het klein waterslangetje zag onze komst minder zitten en trok er van onder.

IMG_2144

Voor de terugweg volgen we het pad nummer 8 naar beneden. Het grootste klimgedeelte hebben we achter de rug voor vandaag, buiten een korte pittige die er nog aan komt. Dus rustig aan terug naar zee. Onderweg vinden we nog een oude watermolen waar ook weer een bronnetje is. Er zijn wel meer oude watermolens te vinden op Andros maar de meeste daarvan zijn wel in verre staat van verval. De vele watermolens wijzen wel op het grote belang van water op het eiland. Het regent er dan ook wel veel meer dan gemiddeld op de eilanden in de Egeïsche Zee. We arriveren aan Gialia beach en vinden een plaatsje op een lokaal terras tussen de lunchende (of is het dinerende?) Grieken.

Dan komt nog de korte pittige klim en een afdaling om langs het strand ons logies terug te bereiken. Een frisse duik in de Egeïsche zee is onze beloning voor deze eerste wandeltocht. De pijnlijke voeten door het keienstrand nemen we er maar bij.

Van het Panachrantos Klooster naar Chora.

Met de taxi rijden we naar het Panachrantos Klooster, gelegen hoog in de heuvels van Andros en bereikbaar via kronkelende wegen. Dit eerder grote klooster is nog bewoond door slechts een paar monniken. Alles is er kraaknet zowel buiten als binnen. Wij krijgen er een rondleiding in de kerk en worden ontvangen in de ontvangstruimte waar we getrakteerd worden op Griekse zoetigheden en harde koekjes.

Panachrantos

Het klooster zou gesticht zijn rond 960 AD nadat een paar monniken een lichtflits hadden waargenomen. Op die plaats vonden ze een heilig icoon dat ze meenamen maar de dag er op was het icoon terug gekeerd (op eigen krachten). Daarop besloten de monniken op deze plaats een klooster te bouwen. Ik heb me ook laten wijsmaken dat de hoofdmonnik nogal culinair aangelegd is en al een kookboek gepubliceerd heeft. Maar dat doet hier niet ter zake, we hebben niet kunnen proeven. ‘k Weet ook niet of die koekjes van zijn hand waren.

Maar ok, met de zegen van de monniken en onze kruiken gevuld kunnen we de weg terug naar Chora aanvatten, deze keer te voet om te beginnen langs pad 7. Het is al een opluchting dat we met de taxi naar boven gekomen zijn en te voet terug maar niet omgekeerd. Ik weet dat de fotogenieke Stichiomeny bridge, het idyllische stenen brugje, op onze weg ligt en ik maak me al zorgen of het wel aan de verwachtingen zal voldoen. Ik vraag me trouwens ook af of dit de enige fotogenieke brug is, veel andere heb ik nog niet op foto’s gezien?

IMG_2222

Met mijn expertise op gebied van vogels moet ik niet stoefen. Gelukkig waren er een paar mensen die met meer kennis van zaken ons konden toelichten welk soort vogel boven ons hoofd zweefde.  Zo heb ik bv kennis kunnen maken de Eleonora’s valk die in de zomer op de Egeïsche eilanden komt broeden. Er waren ook nog een paar andere soorten hoor, maar ja…

Onderweg hebben we hebben we regelmatig zicht op het klooster dat steeds verder verwijderd raakt maar altijd over de streek waakt. Op zo’n 2,5 kilometer dalen we van 450 meter tot 50 meter, dikwijls langs de ondertussen vertrouwde, ongelijke trappen. En dan moeten we zeker een pauze nemen bij ons beroemde brugje!

IMG_2228

 

De echte verrassing komt er echter een beetje later, toen we alweer een paar kilometer verder en een kleine 100 meter hoger waren en een waar eetfestijn op ons wachtte. Daarbovenop een glaasje wijn en we zijn klaar om verder te trekken en de warmte te trotseren. De volgende etappe doet me merkwaardig Madeira-achtig aan. We lopen zowaar langs de levada’s.

 

IMG_2241

Dit pad leidt ons naar het volgende bevoorradingspunt op vlak van water, namelijk naar de bronnen van Menites. Bij de 5 waterspuwendende leeuwenkoppen kunnen we alweer onze flessen vullen. Op het veel drogere Tinos zullen we dit nog missen. Het is wel opvallend dat alle bronnen hier spuien uit leeuwenkoppen, meestal zit er meer variatie in de beelden die gebruikt worden voor bronnen.

 

 

 

 

 

Uiteindelijk komen we toe in Chora en kunnen via een pad in de rivierbedding terug naar onze verblijfplaats.

 

Van Chora naar Ormos Korthiou.

Deze wandeling loopt hoofdzakelijk langs de paden 3a en 3b. We vertrekken via het centrum van Chora langs het strand in zuidelijke richting om de eerste heuvel te overwinnen. Wij passeren het plaatselijke voetbalveld en een luxueus resort. Het is meteen prijs als ik boven gekomen dorstig naar mijn waterfles grijp en merk dat ik ze vergeten ben. Geen goede start voor een dagwandeling bij bijna 30°! Maar ik heb het overleefd dankzij de liquide ondersteuning van mijn medewandelaars.

Chora - Ormos Korthiou

Het gaat op en af over de ons bekende ezelsweggetjes en over de stenen brugjes. Overal waar mogelijk zien we ook de terrasbouw en veldjes die met dezelfde typische muurtjes omringd zijn. De muurtjes moeten de terrassen ondersteunen en erosie tegen gaan maar ook eigendommen afbakenen. Vandaar dat we overal die muurtjes zien opduiken over de heuvels van Andros. Meestal zijn die gebouwd met een platte rechtstaande steen waarlangs dan weer andere stenen horizontaal gestapeld worden. Alles is er nu echter dor en van veel verbouwingen heb ik niets gemerkt, behalve dan wat wijnranken.

We wandelen verder via Seneti door de vallei waar we gisteren met de taxi’s passeerden op de weg naar het klooster. Seneti is weer zo’n rustig, bijna uitgestorven dorp met zijn kerk(en) en zijn taverna(’s), waar we altijd bijzonder gastvrij onthaald worden. Vanaf hier is het gestaag stijgen naar het kasteel van Panagia Faneromeni. Dit is een Middeleeuwse versterkte burcht op de toppen van de berg, geflankeerd door steile rotswanden en vandaar zo goed als oninneembaar. Je hebt (en ze hadden in die tijd) wel een fantastisch zicht op de omliggende zee en op dreigende piraten.

Bij de start van het pad naar het kasteel waren juist een paar wijnboeren hun druivenoogst aan het inladen in hun wagens. Een paar trossen werden uitgedeeld om ons te laten proeven van het heerlijk smakende fruit van de duidelijk goed geslaagde oogst.

Op de site is veel onderzoek gebeurd en veel archeologisch werk verricht en er je vindt er overal educatieve borden die je de nodige uitleg geven bij de restanten van de nederzetting die je hierboven aantreft. In een koel kamertje naast het kerkje treffen we ook een bejaarde Griek aan die ons nog meer uitleg verstrekt maar ook zijn verhaal doet, in het Frans, van zijn tijd toen hij in België en voor een deel in Antwerpen verbleef.

Vanaf Faneromeni zie je de golf liggen van Ormos Korthiou. Vanaf nu is het zachtjes aan bergafwaarts wandelen tot onze bestemming. Nog een tussenstop op nóg een fantastisch terrasje in het pittoreske Kochylos en in de late namiddag zijn we weer op het strand en kunnen we naar onze verblijfplaats trekken met de bus.

DSCN4339

Tinos

 

Ik had het gelezen maar toch ben ik verrast door de aanblik, niet zozeer van de op handen en knieën naar de kathedraal kruipende pelgrims want daar waren er maar weinig van, maar dan toch van het lange tapijt, zeg maar een soort ‘rode loper’ of misschien een veredeld fietspad, dat langs de weg vastgemaakt is en afgezet met reflectoren. Deze periode van het jaar zijn er blijkbaar maar weinig pelgrims onderweg.

IMG_2453

Wat ook opvalt is de mooie geplaveide weg, strak en boenglad. Op deze weg, Legioforos Mechalofaris, zijn er weinig stalletjes met religieuze artikelen. Dit is blijkbaar voorbehouden voor de parallelle voetgangersweg, Idos Evangelistrias, waar kaarsen aan de lopende meter worden verkocht, naast de traditionele religieuze spullen natuurlijk.

Ons verblijf situeert zich op een steenworp van de kathedraal. Naast de ‘verlichting’ in de dichte aanwezigheid van dit heiligdom heeft dit ook als voordeel dat je geen wekker nodig hebt. Het klokkenspel geeft het signaal dat je je moet voorbereiden met een goed ontbijt op een flinke wandeldag.

 

Van Dyo Choria via Porto terug naar Chora.

12sep17

Op Tinos maken we ook veel gebruik van de lokale bussen maar ook van de diensten van Martha en haar lokale taxi’s. Zo trekken we voor de eerste wandeling met de taxi naar Duo Choria. Tijdens de wandelingen op Tinos zal het ons duidelijk worden dat er 2 zaken onvermijdelijk telkens op ons pad liggen: kerkjes en duiventillen. Hierbij laat ik dan de vele windmolens buiten beschouwing, deze verdienen dan ook wel de prijs van meest vervallen cultuurelementen op het eiland (in tegenstelling tot de molens op Santorini).

IMG_2319

Van windmolens gesproken! Deze staan (stonden) hier natuurlijk omdat er… veel wind is. Dit is een harde wind die tussen en over de eilanden waait. Deze wordt Meltemi of Etesische wind genoemd. Als je aan een Griek iets vraagt over de weersvoorspellingen heeft hij/zij het dan ook vlugger over de kans op aanwakkerende wind dan op de kans op regen of over de temperatuur. De harde wind zorgt er bv voor dat de ferry’s bij momenten niet uitvaart.

IMG_2301

Via verschillende kerkjes komen we vanop 400 meter hoogte toe aan het strand van Tinos. Het is er vrij druk en de onvermijdelijke toeristische infrastructuur is er aanwezig om het de strandtoeristen naar hun zin te maken. Wij genieten echter van een heerlijke maaltijd bij Anthonio waarna we de terugtocht aanvatten naar de…. kathedraal. Bij aankomst krijgen we applaus door mensen die ons vermoedelijk voor pelgrims aanzien.

 

Van Tarampados naar Chora.

Day 13-SEP-17

Het dorpje Tarampados heeft er een punt van gemaakt om de massa duiveltillen in de omgeving een opknapbeurt te geven zodat ze een ware attractie vormen voor de toeristen. Die duiventillen zijn trouwens niet zomaar een hokje, nee, het zijn grote gebouwen van 2 verdiepingen en wel 4 tot 5 meter hoog. In de bovenste verdieping zaten de duiven, het gelijkvloers werd gebruikt als opslagruimte. Het bleef maar in mijn hoofd spelen wat ze in godsnaam deden met die duiven. Wel nu weet ik het, ze aten ze op. Het duivenvlees was een delicatesse en werd uitgevoerd naar het Griekse vasteland en zelfs naar Constantinopel.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het dorpje zelf ligt er ook afgelikt bij en de aangebrachte bewegwijzering en de plattegrond mogen er ook wel zijn. Ze zijn namelijk gebeiteld in steen. Het is een typisch Cycladisch dorpje met huisjes in het wit geschilderd gecombineerd met blauwe deuren en luiken. Daarenboven valt het op dat er wel heel wat marmer gebruikt wordt. Er is dan ook veel marmerontginning op het eiland. En natuurlijk niet vergeten de vele planten en bloemen die de huizen en straten versieren. Wel, dit mooie dorpje is het startpunt van onze tweede wandeling.

IMG_2320

We dalen van 350 meter hoogte tot 50 meter in het dorpje Perastra en doen daar 4 kilometer over. Gewoon om de volgende 4,5 kilometer weer te stijgen tot 325 meter in het dorpje Kampos. Onderweg pauzeren we effen in gehuchtje Agia Anna waar er een bron is. Er hangt een uithangbord bij een gebouw “Te Koop”. Het is bijgewerkt met stift want bijna niet meer leesbaar. Zal dit ooit verkocht raken? Deze mensen maken er zich niet druk over…

IMG_2331

Volgende stop is het Jezuïetenklooster in Loutra. Van Loutra naar Kamos is een flinke klim waar ik heel wat zweet gelaten heb. En dan te bedenken dat er hier ook mensen aan het werk waren en in de blakende zon een huis aan het bouwen zijn. De plaatselijke taverna ‘Romantica’  is jammer genoeg gesloten, we zullen het met ons meegenomen water moeten doen. Geen romantiek maar verder trekken.

Vanaf hier is het wel bergaf tot in Chora. Even buiten Ktikados ligt er (nog) een heiligdom. Er loopt zelfs een breed wandelpad van hieruit in goede staat waar het bijzonder vlot marcheren is.

Van Falatados naar Livada en terug.

IMG_20170914_110455

Het dorpje Falatados wordt het vertrekpunt van de wandelingen van de volgende twee dagen. De eerste is een wandeling tot aan de zee, meer bepaald Livada in een mooie golf met prachtig verlaten strand. Het is wel even lopen voor we er zijn. Kort omschreven berg af naar zee en berg op weer terug. Deze wandeling voeren we uit met slechts een kleine ‘delegatie’ van de groep.

 

 

Day 14-SEP-17

Dit wordt een zeer afwisselende wandeling. Het eerste stuk is vrij groen voor Tinos. We volgen de vallei en aan de andere kant van de vallei is het landschap helemaal anders. Het is het vulkanische gedeelte van het eiland met vele grote, ronde rotsen en weinig of geen begroeiing. Verder in de vallei, langs het riviertje is het aangenaam lopen. Onderweg lopen ook heel wat geitjes. Verderop verdwijnt de begroeiing en klimmen we langs het water over de rotsblokken. Hier en daar zien we schildpadden op de hete stenen in het water.

De markeringen van het pad zijn herschilderd. Dus ook hier in Tinos proberen vrijwilligers de paden wel te onderhouden. ‘s Avonds verneem ik via Instagram dat een zekere @KarolosMerlin, een enthousiaste wandelliefhebber van Tinos, de dag voordien aan de slag geweest is voor het onderhoud van het pad!  Maar er is nog heel wat werk aan de winkel. Op Andros is het herstel en onderhoud van de paden al heel wat verder gevorderd. Dat maakt het wandelen op Tinos dan ook wat avontuurlijker.

Uiteindelijk komen we aan de monding van het riviertje en staan we aan een groot strand met slechts enkele mensen. Zo’n afgelegen maagdelijk strand is wel een beloning na een flinke wandeling. Een beetje verderop ligt er een taverna die gezien het uur waarop wij daar waren nog niet open was. Wij hebben weeral pech.

IMG_2392

Onderweg zien we ook vele bijenkorven. De imker is in zijn pak tussen de bijenkorven en hun bewoners aan het werken. We blijven op een veilige afstand. Naast de wijnteelt is dit ook een belangrijke economische activiteit.

Terugkeren langs dezelfde weg doe ik liefst niet. Het is natuurlijk wel zo dat de terugweg er toch altijd behoorlijk anders uitziet dan de heenweg. Zelfs in die mate dat we een paar keer verkeerd lopen, ondanks de nieuwe markeringen van Karolos 😉 Het laatste stuk wijkt dan toch af van de heenweg en loopt langs de andere kant van de vallei terug naar Falatados. Toch nog even meegeven dat er deze keer geen bronnen te bespeuren waren op de wandeling. Dicht bij het dorp is er een bron en die heb ik dan ook bijna leeggedronken. Stel je voor dat ik vandaag mijn drinkfles vergeten was. Om af te sluiten in schoonheid komen we ook hier weer wijnboeren tegen die ons rijkelijk overladen met hun zoete vruchten.

Van Falatados naar Krokos.

Day 15b-SEP-17 07_24_11

‘s Anderendaags starten we dus opnieuw in Falatados. We trekken veel meer dan gisteren door het vulkanische landschap met de grote rotsblokken en komen toe in Volax waar een mandenvlechter aan het werk is. Het dorp zelf is volgeschreven met poëzie op de muren, deuren en eigenlijk overal een beetje. Het lijkt me wel het Watou van Tinos.

De volgende halte is het dorpje Agapi waar er een authentieke Griekse taverna is die wij vereren met een bezoekje. Het is er prachtig zitten op het terras dat ons een uitzicht biedt over de hele vallei.

IMG_2440

Soms moeten we het aangegeven pad verlaten om ons een weg te banen erlangs. Delen zijn namelijk grotendeels overwoekerd en er is geen doorkomen aan. Maar onoverkomelijk is dit zeker niet. Een paar heuvels, duiventillen en vervallen windmolens verder komen we aan in Krokos waar we alweer op een terrasje de bus opwachten.

 

Links:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s