Madeira november 2016

Aankomen en vertrekken met het vliegtuig op Madeira heeft iets spectaculairs gezien de korte landingsbaan langs de kust. Je scheert er over de kliffen en bergkammen op de aanlooproute naar de landingsbaan. Dáár, op dit schiereiland, ligt er één van mijn wandelbestemmingen!

Punto S Lourenço

Vele wandelroutes op Madeira volgen de zowat 2000 kilometer levada’s die het water van in de bergen naar de lager gelegen gebieden brengen. Het zijn kanaaltjes waarlangs gewoonlijk een meer of soms wat minder begaanbaar wandelpad loopt voor het onderhoud. De levada’s brengen het water uit de bergen naar de lager gelegen gebieden voor irrigatie in  de land- en tuinbouw. Daarmee is het verval ook niet erg groot en zijn er nooit grote hoogteverschillen. Het zijn ideale paden om langs te wandelen.

Wie Madeira zegt zegt bloemen. Het is beter om het eiland in het voorjaar te bezoeken als alle planten in bloei staan. Toch zijn er ook in november veel bloemen te zien, zoals de paradijsvogelbloem zoals hier onder.

 

 

 

Miradouro do Cabo Girão naar Funchal.

Cabo Girao nr Funchal.JPG

6 november 2016
Afstand: 12 km (7 u)
750 meter dalen

Eén van de meest overweldigende plaatsen op Madeira is Cabo Girão, met zijn bijna 590 meter de hoogste klif van Europa met een skywalk! Spectaculaire zichten verzekerd. Mijn eerste dag op Madeira trek ik dan ook richting klif. Na een stevig ontbijt nog even uitzoeken waar en wanneer ik welke bus kan nemen en we zijn vertrokken. Het moet gezegd dat het bussysteem op Madeira goed in elkaar steekt en je meestal wel raakt waar je moet zijn. Het is beter om het eiland in het voorjaar te bezoeken als alle planten in bloei staan waar je moet zijn. Algauw maak ik dan ook kennis met de smalle straten, steile klimmen en de haarspeldbochten van het eiland.

IMG_1048.JPG

Boven gekomen kan je genieten van een fabelachtig zicht, zelfs al is het bewolkt en laat de regen niet lang meer op zich wachten. In de verte langs de kust zie je Funchal, recht naar beneden een klein stukje bewerkt land, genaamd Fajãs do Cabo, ongelooflijk. Tot 2003 konden de boeren hun akkers enkel met de boot bereiken. Vanaf dan kunnen ze er met een kabelbaantje naartoe.

Cabo Girao

Van op Cabo Girão vertrek ik dan voor mijn eerste levada-wandeling. Deze gaat richting Funchal. Ondertussen toch de regenkledij bovengehaald maar koud is het niet. Op Madeira mag je altijd rekenen op een 20° C. Het belooft een lange afdaling te worden. Tussen de verspreide bewoning liggen overal de kleine veldjes. Telkens heb ik weer zicht op de kust en de zee. Af en toe kom ik een Madeirees tegen, geen toeristen.

IMG_1052.JPG

Tussen al die kleine baantjes door vind ik mijn weg naar Câmara de Lobos. Ik las in mijn gids dat dit één van de geliefde plaatsen van Winston Churchill was en hij had hier ergens een ‘optrekje’. Bij aankomst in het kleine stadje passeer ik de lokale wijnproducent “Henriques è Henriques”, met de indrukwekkende tonnen in de etalage. Na de laatste bocht heb ik zicht op het mooie haventje met de kleurrijke bootjes die op het droge getrokken zijn.

Vanuit dit stadje volg ik een tweetal kilometer de promenade tussen de kust en de kliffen. Dan loopt mijn wandeling weer het binnenland in. Stilaan wordt het wegennetwerk dichter en toch kan je via de levada’s daar overal rustig tussendoor lopen, zonder last te hebben van het verkeer. Via een levada geraak ik zelfs tot op een steenworp van mijn hotel.

In het hotel trek ik de aandacht want ik zie er dan ook uit als een doorregende kip.

Pico Arieiro naar Pico Ruivo (en terug).

pico Ruivo.JPG

10 november 2016
Afstand: 16 km (5,5 u)
Stijging: 1200 m in totaal

Voor mijn vertrek naar Madeira las ik dat dit pad afgesloten was door een verzakking in de weg. Op het toeristisch bureau verzekeren ze me dat het weer open is. Dit pad dat deels langs en door de rotsen is uitgehouwen is, volgens mij, een must voor wie Madeira bezoekt. Het moet een huzarenwerk geweest zijn om dit pad aan te leggen.

Om de wandeling te maken tussen de twee hoogste toppen van Madeira moet je mooi weer afwachten. De droogste en meest open dag van de week blijkt dan toch niet zo open te zijn. Ik vertrok in  de mist met de hoop dat er boven opklaringen zouden zijn, wat niet ongewoon is in de bergen. Dit was een verkeerde inschatting, je zag met moeite de top van je schoenen. Zelfs een klein verkenningstochtje zat er niet in. Teleurgesteld vang ik dan maar mijn alternatief programma aan.

De volgende morgen ziet alles er veel beter uit. Ik verwittig de receptie van het hotel wat ik van plan ben en ze raden mij dat ten zeerste af zeker alleen en zonder gids. Tja!

Terug de berg op naar de Pico Arieiro, de route leidt je langs de verwoeste eucalyptusbossen die in 2015 afbrandden. Alles ziet er zwartgeblakerd, verkoold uit. Wat een verschrikking moet dit hier geweest zijn en wat een ramp, economisch, toeristisch, ecologisch.

Op de top is alles veel klaarder dan gisteren en ik laat er dan ook geen gras over groeien om de tocht aan te vatten. De weg is duidelijk gemarkeerd en we beginnen met… een afdaling. Het pad is zeer goed aangelegd en voorzien van metalen kabels om je te beschermen tegen de afgrond, soms langs beide zijden! Hoogtevrees mag je niet hebben. De bewolking hangt langs de ene kant van de kam, terwijl de andere kant in het zonnetje baadt.

Pico do Arieiro naar Pico Ruivo

De eerste paar honderd meter is het nog vrij druk. Mensen willen een korte wandeling maken om van het uitzicht te genieten. Het merendeel is niet van plan om verder te trekken Daarna is het zeer rustig lopen. Onderweg gaat het mooi geplaveide pad over in moeilijker begaanbare ondergrond en zijn de stalen kabels niet meer zo strak gespannen. En toch is dit één van de best onderhouden bergpaden is die ik al bewandelde. Maar dat is ook wel nodig.

Normaal kan je zowel langs de oost- en de westkant rond de Pico das Torres (1853 meter), die zowat midden tussen de Pico Ruivo en de Pico Arieiro ligt. Het was mijn bedoeling om op de heenweg langs de oostkant te lopen en langs de westkant terug te keren. De oostkant is echter afgesloten. Maar de weg en het uitzicht zijn zo spectaculair dat het niet geeft tweemaal langs de westkant te wandelen.

Het pad loopt over een uitgekapte richel en door verschillende tunnels. Eéntje ervan is behoorlijk lang en volstrekt donker. Neem zeker je zaklamp mee en als je tamelijk groot bent zoals ikzelf misschien loop dan ook een beetje gebogen om builen te vermijden. Of je kan ook achter iemand aan lopen die minstens even groot is als jezelf, als er toevallig zo iemand op het juiste moment voorbij komt.

De tweede helft van de heenweg is bij momenten zeer steil en dit hebben ze opgelost door massa’s trappen te monteren. Je moet over een behoorlijke fysieke conditie beschikken om dit allemaal te overbruggen.

Pico do Arieiro naar Pico Ruivo

Na de beklimmingen van de vele trappen blijft het pad voor een tijdje vrij van grote hoogteverschillen. Het wordt drukker als het pad dat vertrekt vanuit Achada do Teixeira op het mijne aansluit. Vanaf hier beklimmen veel meer mensen de Pico Ruivo. Vanuit Achada ben je reeds veel dichter bij de top dan vanuit Pico Ruivo. Een stukje onder de top laatste vind je een laatste rustpunt. De berghut is in deze periode van het jaar gesloten. Vanaf daar start het laatste stukje beklimming naar het hoogste punt van Madeira!

Ik wordt beloond voor onze inspanning met het mooiste uitzicht dat er is op Madeira. Er is iets te veel bewolking maar de weersomstandigheden heb je niet te kiezen. Het doet toch altijd deugd om zo’n bergtop (1862 m) te bedwingen.

IMG_1188a-2.jpg

Ik vat de terugweg aan langs dezelfde weg die ik gekomen ben. Zoals dat gaat zijn de uitzichten natuurlijk toch helemaal anders, vanuit een andere invalshoek. Op een bepaald moment valt mij ook de herstelling op in de weg die aangebracht werd. Dit zal de reden zijn waarom de weg zolang afgesloten was. Respect voor de mensen die deze klus geklaard hebben!

IMG_1211.JPG

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeker als het weer dan toch begint om te slaan. De mist zet op en het begint te miezeren. Het zicht is ondertussen vrij beperkt. Het wordt me meer dan duidelijk dat deze tocht in slecht weer en zeker bij regen ten sterkste af te raden is. Ik zal ze in het hotel maar vlug gaan geruststellen! Terugkeren langs dezelfde weg als je gegaan bent heeft als voordeel dat je weet wat je te wachten staat: was er niet een flinke bergaf in het begin? Terug aan Pico Arieiro doe ik me nog te goed aan een dikke smakelijke soep vooraleer de terugweg naar Funchal aan te vatten.

Ponta de São Lourenço.

punto S Lourenço 9nov16.JPG

9 november 2016
Afstand: 7 kilometer (4,5 u)

Op het uiterste oostpunt van Madeira bevindt zich dit schiereiland dat we al te zien kregen vanuit het vliegtuig. Het ligt namelijk op de aanlooproute van de landingsbaan (zie boven). Tijdens de wandeling scheren dan ook regelmatig vliegtuigen boven je hoofd, weeral een spectaculair zicht.

Je zou een vlotte vlakke wandeling verwachten maar dit is dan buiten de hoogteverschillen gerekend die er dan toch zijn en er zijn er een paar vrij pittige tussen. Natuurlijk niet om je te laten afschrikken, je zit niet in het hooggebergte. Op het einde van de weg met de opvallende palmbomen, dus het eindpunt van het eiland (althans voor de auto’s) start de wandeling. Je kan eigenlijk niet missen: er is maar één pad en dat volg je heen én terug.

Punto S Lourenço

Het pad is weeral degelijk aangelegd en goed onderhouden. Langs de steile kanten zijn er steeds de stalen kabels. Met de regelmaat van de klok zijn er uitkijkpunten waar je kan genieten van het uitzicht op de kliffen en de zee. Op zee zie ik een aantal ‘kooien’ liggen die me ook al vanuit het vliegtuig opgevallen waren.

Voorbij de landengte kan je de noordelijke of de zuidelijke route volgen, dan kom je uiteraard langs de andere kant terug. Op het einde van het schiereiland ligt het Cais do Sardinha waar je normaal iets kan drinken en waar info te vinden is over de flora en fauna in het omliggende reservaat. In deze tijd van het jaar is het echter gesloten. Je kan natuurlijk niet terug zonder het extreme oostelijke punt bereikt te hebben. Daarvoor moet je wel nog een behoorlijke inspanning leveren want dit is nog wat klimwerk. Maar ja, anders is dit als vlak voor de top weer naar beneden gaan.

 

Waterval van Rabaçal: levada das 25 fontes en levada do Risco.

9 november 2016
Afstand: 12 kilometer (5 u)

Een toeristische trekpleister in het westen van Madeira. Het heeft me wat moeite gekost om aan mijn startplaats te geraken met mijn huurautootje. Door een wegverzakking was de ER110 afgesloten voor alle verkeer. Er zat dus niets anders op dan door te rijden naar de noordkust, de ER110 opzoeken langs de andere kant en op mijn doel af te gaan van daar uit. Gelukkig is het eiland niet te groot!

Er is een grote parking voorzien en ook volle bussen komen toe. Het eerste stuk van de wandeling volgt een geasfalteerde weg tot aan een berghut. Hier valt er niets te rapen van bevoorrading, alles is er toe. Er is een shuttlebusje die je kan nemen voor een paar Euro van de parking tot de hut. Voor de mensen die niet gewend zijn om te wandelen al een hele uitsparing. Heen en terug zal dat toch 4 à 5 km zijn. Langs deze aanloopweg heb je al heel wat mooie uitzichten op het landschap. Ook de koeien genieten mee.

IMG_1160

Aan de berghut kan je twee richtingen uit: naar 25 fontes of naar Risco. Ik ga eerst naar de Fontes, de belangrijkste bezienswaardigheid en dus ook de bestemming van iedereen die hier al geraakt is, te voet of met de shuttle. Maar vanaf hier zullen ze het wel alleen moeten rooien. Zoals op alle toeristische plaatsen zijn hier ook weer mensen die er echt niet op gekleed zijn om een flinke wandeling te beginnen. Ik veronderstel dat de groepsgeest er toch voor zorgt dat vele mensen hier hun grenzen verleggen, zij het met bedenkelijk schoeisel.

Het begint met een flinke afdaling langs een weggetje dat meer weg heeft van trappen dan van een weggetje. Daarna volgen we steevast de levada. De begaanbaarheid is sterk verschillend van stuk tot stuk maar overal goed te doen. Het is wel veel op en af wippen. Op meerdere plaatsen is het pad zo smal dat je er maar beurtelings door kan: zij die gaan en zij die keren. Door het feit dat er veel grote groepen op stap zijn kan het soms wel wat tijd in beslag nemen tot iedereen voorbij is. Maar alles verloopt in een relaxte, vriendelijke sfeer. Benieuwd hoe druk het hier moet zijn in andere periodes van het jaar.

Na een tweetal uren bereik ik de 25 fonteinen. De wandeling loopt permanent op zo’n 1000 meter hoogte. Afhankelijk van het seizoen, met meer of minder water, zullen er meer of minder watervallen zijn. Het geheel, de wandeling en de waterval, zijn zeker de moeite waard.

Ik neem ook nog de gelegenheid om de andere waterval, de Risco, op te zoeken. Hier zijn er heel wat minder wandelaars. Dit is geen gordijn van watervallen maar slechts één ‘staal’ die dan wel 100 meter naar beneden stort. Je kan niet tot bij de waterval komen want het pad erheen is afgesloten wegens te gevaarlijk.

IMG_1153

Meer foto’s bekijken?
Album

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s